Forum Replies Created
-
AuthorPosts
-
Edika
Participant<cite> @StepanozMamfal said:</cite>
ურთიერთგამომრიცხავ რაღაცას წერ ახლა.. შენ იძახი, რომ თუ ხელშეკრულება აწერს ხელს ბრმა, მთავარია მეორე მხარის კეთილისინდისიერება, რათა ხელშეკრულება ნამდვილი იყოს, მეორე მხრივ კიდე იძახი, რომ როცა ობიექტურად ხელშეკრულების შინაარსი არ აქვს პირს აღქმული ხელშეკრულება ბათილია..მთლად ბრმა არ მიგულისხმია. შეიძლება აკლია მხედველობა, ბოლომდე კარგად ვერ გაეცნო შინაარსში და ისე მოაწერა ხელი და ამის შესახებ იცის მეორე მხარემ. მოკლედ მეორე მხარემ იცის მთლად ბოლომდე ვერ აღიქვა ხელშეკრულების შინაარსი ნების გამომვლენმა. ამ შემთხვევაში ვერ ჩაითვლება ხელშეკრულება დადებულად. ჯერესერთი შინაარსს არ იცნობს, ამას კიდე არაუშავს მეორე მხარემ იცის ამ ყველლაფრის შესახებ, ანუ არაკეთილსინდისიერია.
<cite> @StepanozMamfal said:</cite>
როგორ იქნება მეორე მხარე კეთილისნდისიერი, როცა ბრმა აწერს ხელს, თუ სხვა გარემოებები არ არსებობს, რომლებიც ადასტურებს ამ ბრმა პირის მიერ ხელშეკრულების შინაარსის აღქმას?
…მართალია სულ ბრმა თუა მაშინ მეორე მხარე ვერცერთვარიანტში ვერ იქნნება კეთილსინდისიერი. მე უბრალოდ ვიგულისხმე ისეთი ბრმა, რომელიც აშკარად ბრმა არ არის, უბრალოდ ცოტა აკლია მხედველობა და ვერ აღიქვა ხელშეკრულების შნაარსი ბოლომდე.
<cite> @StepanozMamfal said:</cite>
და ვთქვათ კეთილსინდისიერია ეს მეორე მხარე და გონია, რომ ბრმამ იცის ხელშეკრულების შინაარსი, მაგრამ სხვა გარემოებებით სასამართოში დასტურდება, რომ ბრმას არ ჰქონდა შეცნობილი ხელშეკრულების შინაარსი…
მე არ მითქვამს რომ მეორე მხარის კეთილსინდისიერია აუცილებლად ნამდვილია ხელშკერულება გარიგება. მაგალითად თუ ვიღაც სხვა აიძულებს რომ დადოს ხელშეკრულება, ანუ იძულებას აქვს ადგილი და ხელშეკრულების მეორე მხარემ არ იცის ამის შესახებ, ანუ კეთილსინდისიერია მაშინ ჩვეულებრივ შეუძლია მოითხოვოს ხელშეკრულების ბათლობა. ან თუ არსებითი შეცდომა გვაქვს ნების გამოვლენის დროს. საკითხი ეხება უბრალოდ შემთხვევაში როცა პირი იძახის რომ არ გავეცანი ხელშეკრულების შინაარსს და ისე მოვაწერე ხელიო. ამ შემთხვევაში ვინაიდან ნების გამომვლები არღვევს წინდახედულობის სტანდარტებს, ანუ არაკეთილსინდისიერად ავლენს ნებას, ის ვერ მოითხოოვს გარიგების ბათლობას ამ მოტივით, იმიტომ რომ დასაცავ უფლებათა სამართლიანი ბალანსი მოითხოვს ინ პირის ინტერრსის დაცვას რომელიც კეთილსინდისიერად ენდო არაკეთილსინდისიერად. ეს ყველაფერი გამომდინარეობს ზემოთ, რომ გადაწყვეტილება დავდე იქიდან..
Participantპირველ შემთხვევაში უნდა დადგინდეს ხელშეკრულების მეორე მხარის ნდობა რამდენად კეთილსინდისიერია გამოვლენილი ნებისადმი. ხელშეკრულების ნამდვილობა დამოკიდებულია კონტრაჰენტის კეთილსინდისიერებაზე იცოდა თუ არა რამდენად გაეცნო ნების გამომვლენი გარიგების შინაარსს.
კეთილსინდისიერი/კანონიერი ნდობაა რა მთავარი ამოსავალი წერტილი გარიგობის ნამდვილობის ასეთ შემთხვევაში, თორე ნება რომელიც მისმა გამომვლენმაც არ იცის თვითნ რასთან დაკავშირებით გამოავლინა ვერცერთვარიანტში ვერ იქნება ნამდვილი.
რაც შეეხება მეოთხე შემთხვევას, აქ საქმე იმაშია რომ როცა შეგიძლია გაეცნო გარიგების შინაარსს, როცა გაქვს ამის საშუალება და მაინც არ ეცნობი, თან ისე რომ სხვის ნატქვამს ენდობი აქ არ გვაქვს სამოქალაქო კოდექსის 81-ე მუხლით გათვალისწინებული შემადგენლობა, შესაბამისად არ შეიძლება გარიგების ბათილობის მოთხოვნა მოტყუების მოტივით. 81-ე მუხლი ადგენს “თვალსაჩინოების სტანდარტს”, რაც გამოიხატება წინადადებაში: “აშკარაა რომ გარიგება არ დაიდებოდა მოტყუების გარეშე”. შესაბამისად როცა გარიგების შინაარსის გაცნობის საშუალება გაქვს, არ ეცნობი მას და ისე აწერ ხელს მესამე პირის ნათქვამზე. ეს არის მესამე პირისადმი უხეში გაუფრთხილებლობით გამოწვეული ნდობა და არა მოტყუება. სამოქალაქო კოდექსი კი მესამე პირისადმი უხეში გაუფრთხილებლობით განპირობებული ნდობის გამო გარიგების ბათილობას არ ითვალიხწინებს.
მაგრამ აქაც მთავარია ერთი რამ. მართალია 81-ე მუხლით გათვალისწინებული მოტყუების შემადგენლობა არ გვაქვს, მაგრამ ეს იას არ ნიშნავს რომ სხვა ბათლობის საფუძველი არ შეიძლება მოიძებნოს. მთავარია ხელშეკრულების კონტრაჰენტის კეთილსინდისიერი ნდობა და ეს ყველაფერი გამომდინარეობს სააპელაციო სასამართლოს 2ბ/4378-10.
ამ გადაწყვეტილებაში ასევე საუბარია გარიგების შნაარსის ცოდნის პრეზიმფციაზე, გარიგების შინაარსის ცოდნა/არცოდნა სუბიექტური კატეგორიაა და ობიექტური ჭეშმარიტების დადგენა სუბიექტური სტანდარტის მიმართ წარმოუდგენელია. ამიტომ სასამართლო იყენებს გარიგების შინაარსის ცოდნის პრეზიმფციას, მითუმეტეს ნოტარიუსთან როცა ხდება ხელშეკრულება/გარიგების გაფორმება.
Participantისევ ქვემდებაორება.
განასხვავებენ ნორმატიული აქტების გასაჩივრების ორ სახეს: აქტის გაშუალედებული და უშუალო გასაჩივრება. პირველ შემთხვევაში (ინციდენტური კონტროლი) დავა დაიყვანება ნორმატიულ აქტებს შორის კოლიზიის გადაჭრამდე, ამავდროულად ხდება უფლების შესადებ დავის გადაწყვეტა. უპირატესობის მინიჭება ხდება უფრო მაღალი იურიდიული ძალის მქონე ნორმატიული აქტისადმი, შედარებით სუსტი იურიდიული ძალის მქონე ნორმატიული აქტის გაუქმების გარეშე. გაშუალედებული გასაჩივრება გამორიცხავს საკონსტიტუციო ქვემდებარეობას, ანუ დავა არის საერთო სასამართლოს ქვემდებარე. ჩემი აზრით, ვინაიდან გაშუალედებული ქვემდებარეობა გამორიცხავს საკონსტიტუციო ქვემდებარეობას, შესაბამისად გამოირიცხება საერთო სასამართლოებში დავის დაყვანა კონსტიტუციასა და კანონს შორის კოლიზიის გადაჭრამდე. საერთო სასამართლოები საკონსტიტუციო კონტროლს არ ახორციელებენ. რაც შეეხება უშუალო გასაჩვრებას(აბსტრაქტული ნორმათკონტროლი), ხდება კანონების კონსტიტუციასთან შესაბამისობის დადგენა, სხვა დავისგან დამოუკიდებლად. ამ შემტხვევაში ხდება არაკონსტიტუციური ნორმატიული აქტის გაუქმება.
საკონსტიტუციო კონტროლის თუნდაც ნაწილობრივი განხორციელების უფლება საერთო სასამართლოებს არ გააჩნიათ. აღნიშნული ეწინააღმდეგება ხელისუფლების დანაწილების პრინციპს. კონსტიტუციასთან შეუსაბამო ადმინისტრაციული აქტის გაუქმება შესაძლებელია, თუ ის ამავდროულად ეწინააღმდეგება კანონს(არსებობს კანონის კონსტიტუციურობის პრეზუმფცია). ადმინისტრაციული აქტი შეიძლება შეიცავდეს კონსტიტუციის ან კანონის დებულებებს. ასეთ შემთხვევაში ადმინისტრაციული აქტის შემოწმება სცილდება საერთო სასამართლოების კომპეტეენცია/იურისდიქციას. თუ ადმ აქტი შეიცავს კონსტიტუციის დებულებას, მისი შემოწმება უტოლდება კონსტიტუციის შემოწმებას, რისი უფლებამოსილება არც საერთო სასამართოებს გააჩნიათ და არც საკონსტიტუციო სასამართლოს. თუ აქტი ეწინააღმდეგება კონსტიტუციას, მაგრამ გამოცემულია კანონის საფუძველზე, ადმინისტრაციული აქტის არამართლზომიერება ბრალად შეერაცხება საკანონმდებლო ხელისუფლებას და არა აღმასრულებელს. კანონი ფარავს ადმინისტრაციული აქტის შესაძლო არაკონსტიტუციურობას.
თუ საქმის განმხილველი სასამართლო მივა დასკვნამდე, რომ კანონი არაკონსტიტუციურია ის ვალდებულია წარდგინებით მიმართოს სასამართლოს. ეს არის საერთო სასამართლოების ვალდებულება. ფაქტიურად ეს ზღუდავს კონსტიტუციის პირდაპირ მოქმედებას (იგივე აზრია იურიდიულ ლიტერატურაში). ჩემი აზრით კონსტიტუციის პირდაპირ მოქმედებას გამორიცხავს კანონის კონსტიტუციურობის პრეზუმცია, ანუ პირველ რიგში გამოყენებულ უნდა იქნას კანონი, შესაბამისად თუ არ არსებობს ამა თუ იმ ურთიერთბის მარეგულირებელი კანონი ამ შემთხვევაში დასაშვებია გამოვრიცხოთ კონსტიტუციის პირდაპირი მოქმედება. ასევე როცა კონსტიტუცია ავსებს კანონის მოთხოვნებს.(უ.ს.გ ას-321-306-2013 (სააპელაციო სასამართლო. მემკვიდრისთვის სამკვიდროს მთლიანად დაკარგვა გამოიწვევს კონსტიტუციის 36-ე მუხლის დარღვევას და ანალოგიით გამოიყენა ს.კ-ის 1378-ე მუხლი. ); საკანონმდებლო ნორმა რომელიც ამბობს რომ მოსამართლე თავის საქმიანობაში ხელმძღვანელობს საქართველოს კონსტიტუციით არ უნდა გავიგოთ კონსტიტუციის პირდაპირ მოქმედებად.
საერთო სასამართლოებსა და საკონსტიტუციო სასამართლოებს შორის კომპეტენტიის გამიჯვნის დროს იყენებენ სახელისუფლებო აქტის კრიტერიუმს. ანუ საკონსტიტუციო სასამართლოს განხილვის საგანი არ შეიძლება იყოს საჯარო მმართველობითი აქტები. და პირიქით თ უ აქტი იწვევს კონსტიტუციურ სამართლებრივ შედეგს(სახელისუფლებო აქტი), აღნიშნული არ შეიძლება იყოს საერთო სასამართლოს ქვემდებარე. სუს 3გ-ად-440-კს-03 საქმეზე სასამართომ თქვა რომ რიგგარეშე სესიების და სხდომების მოწვევის კონსტიტუციური უფლებამოსილების განხორციელების დროს პრეზიდენტი არ ახორციელებს საჯარო მმართველობას, შესაბამისად საქმე არ ექვემდებარება საერთო სასამართლოების კომპეტენციას.
Participantხელშეკრულების ბათილობის საკითხი ცალკეულ შემთხვევებში
1) ხელშეკრულებაზე ხელს აწერს ბრმა.
2)ხელშეკრულებას ხელს აწერს ბრმა ისე რომ ატყუებენ ნების გამოვლენის დროს.
3) ხელშეკრულებას ხელს აწერს ენის არმცოდნე.
4)ხელშეკრულებას ხელს აწერს 100 პროცენტიანი მხედველობის მქონე და ენის მცოდნე პიროვნება, ისე რომ არ ეცნობა მის შინაარსს და ვიღაც მესამე პირი ატყუებს შინაარსს.
Participantზუსტად იცი? ხო არ გეშლება რამე? შეიძლება მიტო არ გაბათილდა რომ ვერ დაამტკიცა ბათლობის საფუძველი. შენ რასაც ამბობ ასე ჩანს. მოკლედ ბევრი რომ არ გავაგრძელოთ დავწერ ერთ ერთ საქმეზე რაც თქვა ამ მოცემულობის შემთხვევაში სასამართომ ანუ არ წაუკითხია შინაარსი და ამ მოტივით ითხოვდა ბათლობას:
ას-1206-1135-2012
ნების გამოვლენის ფორმებს უაღრესად დიდი პრაქტიკული დატვირთვა გააჩნია გარიგებებში, ვინაიდან გამოხატული ნებისადმი არსებობს კონტრაჰენტის მიერ გამოვლენილი ნდობის დაცვის ღირსი ინტერესი, ამიტომ მხედველობაში არ უნდა იქნეს მიღებული პირის მტკიცება, რომ მას ის ნება არ ჰქონდა, რომელიც გამოხატა, თუ მისი ნების გარეგანი გამოხატულებით მეორე მხარემ კეთილსინდისიერად ირწმუნა, რომ იგი უფლებებით აღიჭურვა.
აღნიშნულიდან გამომდინარე, საქალაქო სასამართლომ სწორად მიუთითა, რომ ნების გამოხატვა, რომელიც გარკვეული სამართლებრივი შედეგების დადგომისაკენ არის მიმართული, დაკავშირებულია არა მხოლოდ უფლებების, არამედ მოვალეობების წარმოშობასთან. შესაბამისად, საწინააღმდეგოს დადასტურებამდე ივარაუდება, რომ პირის მიერ გამოვლენილი ნება შეესაბამება მის ნამდვილ ნებას, აღნიშნული პრეზუმფცია ქარწყლდება, თუ დადასტურდება, რომ ნება გამოვლინდა ისეთ პირობებში, რომელიც გამოვლენილი ნების ნამდვილი ნებისადმი შესაბამისობას გამორიცხავს.
სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით ასევე სწორად არ არის გაზიარებული აპელანტის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ ა.მ-ე მოატყუეს გარიგების შინაარსში, რადგან ა.მ-ეს ჰქონდა დოკუმენტის შინაარსის გაცნობის შესაძლებლობა, მას ხელმოწერისას არ განუცხადებია პრეტენზია სმენასა და მხედველობასთან დაკავშირებულ პრობლემებზე, ხოლო თუ დავუშვებთ, რომ ა.მ-ე მართლაც არ გასცნობია სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების შინაარსს და ისე მოაწერა ხელი, აღნიშნული წარმოადგენს მესამე პირისადმი (იგულისხმება ა.მ-ის ძმის, ჯ. მ-ის ახლობელი მ. ლ-ა) ნდობით განპირობებულ უხეშ გაუფრთხილებლობას.
ნდობით გამოწვეული უხეში გაუფრთხილებლობა რას ნიშნავს ამის მერე ვისაუბროთ. ცალკე თემაა.
ანუ ხელშეკრულების ნამდვილობას განაპირობებს გამოვლენილი ნებისადმი კონტრაჰენტის კეთილსინდისიერი ნდობა მხოლოდ. თუ პირი არ ეცნობა შინაარსს, მაშნ როცა შეუძლია მისი გაცნობა და ისე აწერს ხელს ამ მოტივით ვერ მოითხოვს ხელშეკრულების ბათლობას, თუ მეორე მხარეს შეექმნა კეთილსინდისიერი ნდობა.
Participantიპოთეკაზე გეთანხმები, პრეზუმფცია არსებობს ძირიტადი ვალდებულებითი ურთიერთობის არსებობის, მაგრამ შინაარსის ცოდნის პრეზუმფცია განაპირობებს გარიგების ნამდვილობას? პრეზუმფცია მტკიცების ტვირთის გადანაწილებას განსაზღვრავს უბრალოდ პროცესში მეტს არაფერს და ეს განაპირობებს გარიგების ნამდვილობას? ცოტა უფრო კონკრეტულად დაწერე რას ნიშნავს “ხელშეკრულების შინაარსის ცოდნის პრეზუმფციის გამო პირი ვერ გახდის გარიგების ნამსდილობას სადავოდ”?
Participant2008 წლის 29 აგვისთოს ა-სა და ბ-ს შორის გაფორმდა სესხის და იპოთეკის ხელშეკრულება. (გამსესხებელი ა) 66 000 დოლარზე 5 პროცენტიანი სარგებლით. იპოთეკა დარეგისტრირდა დადგენილი წესით საჯარო რეესტრში. მოგვიანებით მან სადავო გახადა აღნიშნული სესხის და იპოტეკის ხელშეკრულების ნამდვილობა, იმ მოტივით რომ მას არ წაუკითხავს ეს ხელშეკრულებები და ისე მოაწერა ხელი. ამასთანავე სადავო გახადა სესხის თანხის გადაცემის ფაქტიც.
კითხვები: 1) ბათლია თუ არა სესხის ხელშეკრულება? 2) როგორ შეიძლება სესხის ხელშეკრულების არსებობის ფაქტის მტკიცება?
Participantას-114-110-2012
აი რას ამბობს სააპელაციო სასამართლო მოტყუებასთან დაკავშირებით:
სასამართლოს მითითებით, თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 21 მაისის განაჩენით(თაღლითბა – მოტყებით) ბ. ჟ–ის მიერ მართლსაწინააღმდეგო ქმედების ჩადენის ფაქტის დადგენა არ წარმოადგენს სადავო ხელშეკრულების ბათილად ცნობის საფუძველს.
პალატამ განმარტა, რომ სამოქალაქო კოდექსით განსაზღვრულია ქმედების შეფასებისა და აღნიშნული ქმედების თანმდევი შედეგების მატერიალურ–სამართლებრივი საფუძვლები. შესაბამისად, მართლსაწინააღმდეგო ქმედების შეფასების კრიტერიუმები თავისი თანმდევი შედეგებით სამოქალაქო სამართალწარმოებაში ინდივიდუალურია, რაც იმას ნიშნავს, რომ სისხლის სამართლის წესით დადგენილი მოტყუების ფაქტი შეიძლება სამოქალაქო წესით არ წარმოადგენდეს ქმედების ისეთ შემადგენლობას, რომელიც გარიგების ბათილობას იწვევს.
სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 21 მაისის განაჩენით დადგენილი ბ. ჟ–ის მართლსაწინააღმდეგო ქმედება მტკიცებულებას წარმოადგენს დაზარალებულების მიერ ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნით მსჯავრდებულის წინააღმდეგ აღძრული სარჩელის შემთხვევაში და არა გარიგების ბათილობის მოთხოვნით გამართულ სამოქალაქო სამართალწარმოებაში. ამდენად, მართლსაწინააღმდეგო ქმედებას სამოქალაქო სამართლებრივ კონტექსტში შეიძლება სულ სხვაგვარი შეფასება მიეცეს, ვიდრე აღნიშნული სისხლის სამართლის წესით არის დადგენილი. როგორც განაჩენის შინაარსიდან გამომდინარეობს, ბ. ჟ–ის მიერ დანაშაულებრივი ქმედება განხორციელდა დაზარალებულთა ნდობის ბოროტად გამოყენების შედეგად, რაც კონკრეტულ შემთხვევაში არ იწვევს იპოთეკის ხელშეკრულების ბათილობას. მართალია, სამოქალაქო კანონმდებლობა ეფუძნება მხარეთა კეთილსინდისიერ ქმედებას, მაგრამ აღნიშნული ხორციელდება რა სამართლებრივი ურთიერთობის მონაწილეთა ინტერესების მაქსიმალური დაბალანსების საჭიროების პირობებში, მხარე, რომელიც არ დაიცავს წინდახედულობის აუცილებელ ნორმებს, ხდება შესაბამისი რისკის მატარებელი. მოცემულ შემთხვევაში საქმის მასალებით არ დგინდება იმ ფაქტობრივი გარემოებების არსებობა, რომლებიც აუცილებელია სამოქალაქო კოდექსის 81-ე მუხლის კვალიფიკაციისათვის. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, არ არსებობს 2008 წლის 30 ოქტომბრის იპოთეკის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის საფუძველი, ხოლო ა. ო–ს შეგებებული სარჩელი დაუსაბუთებელია და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.
აღნიშნული მინდობილობა წარმოადგენდა მესამე პირებისათვის კანონიერი ნდობის შექმნის საფუძველს. მესამე პირი, რომელიც ბ. ჟ–თან დებდა გარიგებას, ენდობოდა ხელმოწერილ, ნოტარიულად დამოწმებული გარიგების შინაარსს. ივარაუდება, რომ ხელმოწერილ და ნოტარიულად დამოწმებულ დოკუმენტში ნების გამომვლენი აცნობიერებდა გამოვლენილ ნებას, რაც იმას ნიშნავს, რომ იცნობდა დოკუმენტის შინაარსს და მისთვის ცნობილი იყო გარიგების სამართლებრივი შედეგები. იპოთეკის ხელშეკრულების ნამდვილობისათვის კანონი ითვალისწინებს მხარეთა შორის შესაბამისი უფლებამოსილების ფარგლებში ხელშეკრულების წერილობითი ფორმით დადებასა და ამ ხელშეკრულების საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის სავალდებულობას, სამოქალაქო კოდექსის 289-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად.
შემდეგ უზენაესმა დაამატა:
შეუძლებელია, მინდობილობის საფუძველზე დადებული გარიგების გაბათილება იმ მოტივით, რომ მინდობილობის დადებისას მხარე მოატყუეს ან მისი ნდობა ბოროტად გამოიყენეს და იგი მიჩნეული არ არის არარა გარიგებად. ხოლო მხარეთა შორის არსებული მინდობილობით მხარე აღჭურვილია უფლებით დატვირთოს ნივთი იპოთეკით.
მოცემულ შემთხვევაში მეტად მნიშვნელოვანია ის გარემოებაც, რომ საქმეში მონაწილეობს შპს „თ-ც“(გამსესხებელი/იპოთეკარი), რომლის არაკეთილსინდისიერება არ დგინდება საქმის მასალებით. ასეთზე ვერ უთითებს კასატორიც. ა. ო-ა განაჩენის მიხედვით მოატყუა ბ. ჟ-მა და სწორედ იგია პასუხისმგებელი მის წინაშე
მოკლედ ვიტყვი, ფაქტიურად ითქვა რომ სისხლის სამართლის 180 მუხლით გათვალისწინებული მოტყუება და სამოქალაქო კოდექსით გათვალისწინებული მოტყუება შეიძლება არ ემთხვეოდეს ერთმანეთსო. ამ შემთხვევაში მინდობილობის ბათილობა მოტყუების მოტივით არ შეიძლება, იქედან გამომდინარე რომ მარცმუნებლისთვის ცნობილი იყო მინდობილობის იურიდიული შედეგი და რისკები. ამასთანავე ნების გამოვლენა მოხდა დადგენილი წესების მიხედვითო.
ფაქტიურად ნების ფორმირება და ნების გამოვლენა ემთხვევა ერთმანეთს და ამიტომ არ ცნო ბათილად.
Participantკაზუსი
პიროვნებამ გაზეთში წაიკითხა სამსახურის (დისტრიბუტორი) თაობაზე. დაუკავშირდა დამსაქმებელს. დამსაქმებელმა გააცნო სამუშაო პირობები და უთხრა ჰქონდა თუ არა უძრავი ქონება, რათა სამუშაოს შესრულების პროცესში საზოგადოებისთვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურება მომხდარიყო. აღნიშნული მიზნით დამსაქმებელს მისცა მისი ქონების განკარგვის გენერალური მინდობილობა. დამსაქმებელმა ბოროტად გამოიყენა აღნიშნული მინდობილობა და თავის სასარგებლოდ აღებული სესხის უზრუნველსაყოფად იპოთეკით დატვირთა დასასაქმებლის ქონება. დამსაქმებელი გასამართლდა თაღლითობით, კერძოდ მოტყუებით ქონებრივი უფლების მიღება.
1)ბათილია თუ არა მინდობილობა 81 მუხლის საფუძველზე? შესაბამისად ბათილია თუ არა იპოთეკის ხელშეკრულება?
2)უზრუნველყოფის მიზნით გაცემული მინდობილობა 56-ე მუხლის ფარგლებში რამდენად არის ნამდვილი?
Participantკი აღარ განვიხილოთ აქ, მაგრამ თუ გავაგრძელებთ ამის განხილვას კარგი იქნება. შენ დაწერე მაშნ სანივთოში ამაზე გავაგრძელოთ.
-
AuthorPosts