მანდ შესაძლებელია სააპელაციოს და უზენაესის გადაწყვეტილებების სასარგებლოდ შემდეგი მსჯელობების აგება:

უნდა გავმიჯნოთ 1. ხელშეკრულებიდან გამომდინარე შესრულების (საფასურის გადახდის) ვადაზე შეთანხმება.  2. ხელშეკრულების საფასურის გადახდის წესი.

1. ვალდებულების შესრულების ვადა ამ შემთხვევაში არ იყო შეთანხმებული, რადგან ანგარიშფაქტურების წარდგენის დრო არ არის შესრულების ვადა, ვინაიდან ნებისმიერ დროს შეიძლება ანგარიშფაქტურების წარდგენა გამყიდველის მხრიდან, რის შედეგადაც მას გაუჩდება შესრულების ვალდებულება.

2. ხელშეკრულების საფასურის გადახდის წესი. ანგარიშფაქტურების წარდგენა და შემდგომ გონივრულ ვადაში ფულის გადახდა მყიდველის მხრიდან წარმოადგენს საფასურის გადახდის წესს და არა ვალდებულების შესრულების ვადას.

ამდენად ამ შემთხვევაში არ არის გათვალისწინებული ვალდებულების შესრულების ვადა, თუმცა გათვალისწინებულია ამავე ვალდებულების შესრულების წესი (საფასურის გადახდის წესი) და ამდენად ამ წესის მიხედვით უნდა მოითხოვოს გამყიდველმა 365-ე მუხლით დადგენილი წესით (ანუ ნებისმიერ დროს, რადგან არ არის შესრულების ვადა განსაზღვრული)..

ამდენად, თუ 2006 წლამდე გამყიდველი ანგარიშფაქტურების წარდგენს გარეშე თხოვდა ვალდებულების შესრულებას, მყიდველი არ იყო ვალდებული განეხორციელება შესრულება, რადგან გამყიდველის მოთხოვნა მხოლოდ მაშინ ჩაითვლებოდა მოთხოვნად, როცა ანგარიშფაქტურებს წარადგენდა.